Dr hab. med. Marek Tałałaj. Klinika Chorób Wewnętrznych CMKP w Warszawie Kierownik Kliniki: prof. dr hab. med. Ewa Marcinowska-Suchowierska
W myśl definicji obowiązującej od 1993r. osteoporoza jest uogólnioną chorobą szkieletu charakteryzującą się niską masą kostną, zniszczeniem mikroarchitektury kośćca, a w konsekwencji zwiększeniem ryzyka złamań, nawet podczas codziennej aktywności fizycznej (1). Złamania będące wynikiem osteoporozy dotyczą najczęściej trzonów kręgowych oraz kości przedramienia, kości ramieniowej i bliższej nasady kości udowej. Ich liczba wzrasta gwałtownie wraz z wiekiem. Złamania kompresyjne trzonów kręgowych stwierdzane są u 5% kobiet w wieku 50 lat, natomiast w ciągu następnych 40 lat ryzyko ich wystąpienia wzrasta 15-30 razy. Szczególnie poważne następstwa niosą ze sobą złamania zlokalizowane w proksymalnej nasadzie kości udowej. Śmiertelność będąca bezpośrednim lub pośrednim następstwem ich powikłań wynosi 12-20% i zwiększa się wraz z wiekiem pacjentów.
W dodatku jedynie niewielka liczba osób po złamaniu biodra powraca do pełnej sprawności (2,3). Osteoporoza dotyczy osób obojga płci, ale najczęściej występuje u kobiet po menopauzie. Postępujący niedobór estrogenów (w konsekwencji wygasania czynności jajników) prowadzi do znacznego przyspieszenia przebudowy tkanki kostnej i obniżenia masy szkieletu w następstwie przewagi resorpcji kości nad jej tworzeniem. Powoduje on też pogorszenie jakości kośćca w wyniku m.in. znacznego zwiększenia liczby miejsc przebudowy oraz zniszczenia struktury kości gąbczastej. W starszym wieku aktywność procesów przebudowy tkanki kostnej ulega wprawdzie spowolnieniu, ale destrukcja szkieletu trwa nadal wskutek zmniejszenia aktywności tworzących tkankę kostną osteoblastów.
